Postawa wyrażająca przeświadczenie o nieuniknionej, gwałtownej zagładzie obecnej formy świata i cywilizacji, całkowite zatracenie wartości, które stoją u podstaw człowieczeństwa, przejawiające się w literaturze i sztuce fin de siècle’u, dwudziestolecia międzywojennego, okresu II wojny światowej, a także powojennego, nawiązując do wizyjnej liryki romantycznej, ukazując obrazy zbliżającej się zagłady świata, silnie związany w Polsce z historią, wyraźny w twórczości Czechowicza, Sebyły, wczesnych wierszy Miłosza, Zagórskiego i poetów generacji wojennej, m.in.: Krzysztofa Kamila Baczyńskiego i Tadeusza Różewicza, to: